حديث و آيات: 245. خداوند، بداند

هِشامُ بنُ سالمٍ: كانَ اَبو عَبْدِ اللّه ِ عليه السلام اِذا اَعْتَمَ وَ ذَهَبَ مِنَ اللَّيلِ شَطْرُهُ اَخَذَ جِرابا فيهِ خُبْزٌ وَ لَحْمٌ وَ الدَّراهِمُ فَحَمَلَهُ عَلى عُنُقِهِ، ثُمَّ ذَهَبَ بِهِ اِلى اَهْلِ الْحاجَةِ مِنْ اَهْلِ الْمَدينَةِ فَقَسَّمَهُ فيهِمْ وَ لا يَعرِفونَهُ، فَلَمّا مَضى اَبو عَبْدِ اللّه ِ عليه السلام فَقَدوا ذلِكَفَعَلِموا اَ نَّهُ كانَ اَبا عَبدِ اللّه ِ عليه السلام؛

هشام بن سالم: هوا كه تاريك مى شد و پاسى از شب مى گذشت، امام صادق عليه السلام انبانى را كه در آن، نان و گوشت و دِرهم بود، بر مى داشتند و آن را بر دوش خود مى گذاشتند و براى نيازمندان مدينه مى بردند و در ميانشان تقسيم مى كردند و آنها ايشان را نمى شناختند. وقتى حضرت عليه السلام در گذشتند، ديگر از آن كمك ها خبرى نشد. در نتيجه، فهميدند كه آن شخص، امام صادق عليه السلام بوده است.

نمایش منبع

بازگشت به : 245. خداوند، بداند