حديث و آيات: 282. سگ لعنت شده

امام صادق عليه السلام: ـ عِنْد ما سَاَ لَهُ المُفَضَّلُ عَنْ عِلَّةِ تَحْريمِ الْخَمْرِ ـ : حَرّمَ اللّه ُ الْخَمْرَ لِفِعْلِها وَ فَسادِها لاَِنَّ مُدْمِنَ الْخَمْرِ تُورِثُهُ الاِْرْتِعاشَ، وَ تَذْهَبُ بِنورِهِ، وَ تَهْدِمُ مُرُوَّتَهُ، وَ تَحْمِلُهُ عَلى اَنْ يَجْتَرِئَ عَلَى اِرْتِكابِ الْمَحارِمِ وَ سَفْـكِ الدِّماءِ وَ رُكوبِ الزِّنا، وَ لا يُؤْمَنُ اِذا سَـكِرَ اَنْ يَثِبَ عَلى حُرَمِهِ وَ لا يَعْقِلُ ذالِكَ، وَ لا يَزيدُ شارِبَها اِلاّ كُلَّ شَرٍّ؛

در پاسخ به سؤال مُفَضَّل از علّت تحريم شراب فرمودند: خداوند، شراب را به علت تأثير بد و فسادى كه به وجود مى آورد حرام كرد؛ زيرا شراب خوار دچار رَعْشه مى شود، نورانيت دلش از بين مى رود، مردانگى و مروّت را از دست مى دهد، بر ارتكاب كارهاى حرام و خونريزى و زنا، گستاخ و بى پروا مى شود و در حال مستى و بى عقلى، هيچ بعيد نيست كه به محارم خود نيز تجاوز كند. شراب، براى شراب خوار، جز شرّ و بدى به همراه ندارد.

نمایش منبع

بازگشت به : 282. سگ لعنت شده