حديث و آيات: موجبات گمراهى

عنه عليه السلام ـ مِن كتابهِ إلى معاويةَ ـ : أمّا بعدُ فقد أتَتنِي مِنكَ مَوعِظَةٌ مُوَصَّلَةٌ، و رسالَةٌ مُحَبَّرةٌ، نَمَّقتَها بضَلالِكَ، و أمضَيتَها بِسُوءِ رَأيِكَ ، و كتابُ امرِئٍ ليسَ لَهُ بَصَرٌ يِهدِيهِ، و لا قائدٌ يُرشِدُهُ، قد دَعاهُ الهَوى فَأجابَهُ، و قادَهُ الضَّلالُ فَاتَّبَعَهُ، فَهَجَرَ لاغِطا، و ضَلَّ خابِطا .

امام على عليه السلام ـ در نامه خود به معاويه ـ نوشت : اما بعد ، اندرزنامه اى وصله پينه شده ، و نامه اى مطنطن از تو به من رسيد ؛ نامه اى كه با گمراهى خود آن را آراسته اى و از روى بد سگالى براى من فرستاده اى . اين نامه مردى است كه نه ديده اى دارد كه راه را نشانش دهد و نه رهبرى دارد كه راهنماييش كند ؛ بلكه هواى نفْس او را فرا خوانده و او به دعوت آن پاسخ مثبت داده و گمراهى، زمامش را برگرفته و او در پى آن روان شده است و از اين رو سخنان ياوه مى بافد و گمراه و خطاكار است .

نمایش منبع

بازگشت به : موجبات گمراهى