حديث و آيات: مُهر زدن بر دل

الإمامُ الحسينُ عليه السلام ـ لمّا عَبَّأَ عُمَرُ بنُ سَعدٍ أصحابَهُ لِمُحارَبَتِهِ عليه السلام و أحاطُوا بهِ مِن كُلِّ جانِبٍ حتّى جَعَلُوهُ في مِثلِ الحَلْقَةِ فَخَرَجَ عليه السلام حتّى أتى الناسَ فَاستَنصَتَهُم فَأبَوا أن يُنصِتُوا حتّى قالَ لَهُم ـ : وَيلَكُم ! ما علَيكُم أن تُنصِتوا إلَيَّ فَتَسمَعوا قَولي ؟! و إنّما أدعُوكُم إلى سَبيلِ الرَّشادِ ··· و كُلُّكُم عاصٍ لِأمري غيرُ مُستَمِعٍ قَولي فقد مُلِئَت بُطونُكُم مِن الحَرامِ و طُبِعَ على قُلوبِكُم .

امام حسين عليه السلام ـ هنگامى كه عمر بن سعد سپاهيان خود را براى جنگ با ايشان آماده كرد و از هر سو آن حضرت را در محاصره گرفتند و امام عليه السلام به سوى دشمن بيرون آمد و آنها را به سكوت دعوت كرد، اما خاموش نشدند خطاب به آنها ـ فرمود: واى بر شما! شما را چه زيان كه به من گوش دهيد و گفتار مرا ، كه به راه راستتان فرا مى خوانم بشنويد··· همه شما از من نافرمانى مى كنيد و به سخنان من گوش نمى دهيد؛ زيرا شكمهايتان از حرام پر شده و بر دلهايتان مُهر [ غفلت ]خورده است.

نمایش منبع

بازگشت به : مُهر زدن بر دل