حديث و آيات: 33. آداب ادب

3 امام على عليه السلام: اَلنَّفْسُ مَجْبولَةٌ عَلى سوءِ الاَْدَبِ وَ الْعَبْدُ مَأمورٌ بَمُلازَمَةِ حُسْنِ الاَْدَبِوَ النَّفْسُ تَجرى [بِطَبعِها] فى مَيَدانِ المُخالَفَةِ وَ الْعَبْدُ يَجْهَدُ بِرَدِّها عَنْ سوءِ الْمُطالَبَةِفَمتى اَطْلَقَ عِنانَها فَهُوَ شَريكٌ فى فَسادِها وَ مَنْ اَعانَ نَفْسَهُ فى هَوى نَفسِهِ فَقَدْ اَشْرَكَنَفْسَهُ فى قَتْلِ نَفْسِهِ؛

نفس آدمى بر بى ادبى سرشته شده است و بنده فرمان دارد كه پايبند ادبنيكو باشد. نفس آدمى با طينت خود در ميدان مخالفت مى تازد و بنده مى كوشدآن را از خواسته ناروايش برگرداند، پس هرگاه عنان نفس را رها سازد، شريك تبهكارىاوست و هر كس نفس خود را در خواهش هايش يارى رساند، در قتل خود همدستِنفس شده است.