246. صميمى با خدا

قرآن كريم:

قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فى إِبْراهيمَ وَ الَّذينَ مَعَهُ؛

زندگى حضرت ابراهيم و كسانى كه با او بودند، سرمشق خوبى براى شماست. 246. صميمى با خدا

نمایش منبع

امام صادق عليه السلام: ـ فى قَوْلِهِ تَعالى: «اِنَّ اِبْراهيمَ لَحَليمٌ اَوّاهٌ مُنيبٌ»ـ : دَعّاءٌ؛

در اين گفته خداوند كه فرمود: «ابراهيم، بردبار و زارى كننده و توبه كار بود»، [زارى كننده] يعنى بسيار دعا كننده.

نمایش منبع

امام باقر عليه السلام: اِتَّخَذَ اللّه ُ عَزَّ وَ جَلَّ اِبْراهيمَ خَليلاً لاَِ نَّهُ لَمْ يَرُدَّ اَحَدا، وَ لَمْ يَسْاَلْ اَحَدا غَيرَ اللّه ِ عَزَّ وَ جَلَّ؛

خداوند ـ عزّ و جلّ ـ ، ابراهيم را از آن رو خليلِ (دوست صميمىِ) خود قرار داد كه دست رد به سينه كسى نمى زد و از هيچ كس جز خداى ـ عزّ و جلّ ـ چيزى نمى خواست.

نمایش منبع

پيامبر صلي الله عليه و آله: مَا اتَّخَذَ اللّه ُ اِبْراهيمَ خَليلاً اِلاّ لاِِطْعامِهِ الطَّعامَ، وَ صَلاتِهِ بِاللَّيلِ وَ النّاسُ نيامٌ؛

خداوند، ابراهيم را به عنوان خليل خود (دوست صميمى خود) برنگزيد، مگر به خاطر غذا دادنش به مردم و نماز شب خواندنش، وقتى همگان در خواب بودند.

نمایش منبع

پيامبر صلي الله عليه و آله: قَوْلُنا: اِنَّ اِبْراهيمَ خَليلُ اللّه ِ فَانَّما هُوَ مُشْتَقٌّ مِنَ الْخَلَّةِ اَوِ الْخُلَّةِ، فَاَمَّا الْخَلَّةُ فَاِنَّما مَعْناها الفَقْرُ وَ الْفاقَةُ، وَ قَدْ كانَ خَليلاً اِلى رَبِّهِ فَقيرا، وَ اِلَيْهِ مُنْقَطِعا، وَ عَنْ غَيْرِهِ مُتَعَفِّفا مُعْرِضا مُسْتَغْنيا، وَ ذالِكَ لَمّا اُريدَ قَذْفُهُ فِى النّارِ فَرُمىَ الْمَنْجَنيقُ فَبَعَثَ اللّه ُ اِلى جَبْرَئيلَ عليه السلام وَ فَقالَ لَهُ: اَدْرِكْ عَبدى. فَجاءَهُ فَلَقيَهُ فِى الْهَواءِ، فَقالَ: كَلِّفْنى ما بَدا لَـكَ، قَدْ بَعَثَنِى اللّه ُ لِنُصْرَتِكَ. فَقالَ: بَلْ حَسْبىَ اللّه ُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ، اِنّى لا اَسْاَلُ غَيْرَهُ وَ لا حاجَةَ اِلاّ اِلَيْهِ. فَسَمّاهُ خَليلَهُ اَىْ فَقيرَهُ وَ مُحْتاجَهُ وَ الْمُنْقَطِعَ اِلَيْهِ عَمّنْ سِواهُ؛

اين كه مى گوييم: «ابراهيم، خليلِ خداست» كلمه خليل، برگرفته از خَلَّة يا خُلَّة است. خَلَّه به معناى فقر و نيازمندى است؛ چرا كه او نيازمند به پروردگار خود بود و از همه بُريد و به او روى آورد و از غير او روى گرداند و اظهار بى نيازى كرد و زمانى كه خواستند او را در آتش بيندازند و با منجنيق، پرتابش كردند، خداوند به جبرئيل عليه السلام پيغام فرستاد كه: بنده ام را درياب. پس جبرئيل، خود را به ابراهيم ـ كه در ميان هوا ـ بود رسانيد و گفت: به هر چه مى خواهى مرا فرمان ده كه خداوند، مرا براى يارى تو فرستاده است: ابراهيم عليه السلام فرمود: نه! خداوند، مرا كفايت مى كند و او خوب حمايتگرى است. من جز از او نمى خواهم و به هيچ كس جز او نيازى ندارم. پس خداوند، او را خليل خود ناميد، يعنى فقير و نيازمند به خود و كسى كه از همه بُريده و به او روى آورده است.

نمایش منبع